Tien jaar geleden, toen ze hier pas waren komen wonen, had hij het terras en het tuinpad gemaakt. Ze herinnerde zich nog goed hoe ze zich aan hem verlekkerd had. Ze kon zijn gezicht niet precies meer voor de geest halen, maar het was zijn figuur dat het deed. Net een driehoek: een smalle taille en brede schouders, afgetraind door het zware werk. Jammie.

‘Lijkt me een goed idee. Denk je dat hij het nog wil doen?’

‘We kunnen het altijd vragen.’

Peter voegt daad bij woord en pakt de telefoon van zijn vaste stek naast het koffieapparaat. Vanuit de kamer blijft ze luisteren hoe het gesprek verloopt en kan eruit opmaken dat het behoorlijk druk is. Maar aan de opgewekte toon van haar man te horen lijkt het te lukken.

‘Zondag komt-ie kijken.’

Goodie!

Zondag rond de middag gaat de bel en ze luistert hoe de mannen elkaar enthousiast begroeten. Ze hoort dat ze een tijdje op straat blijven staan kletsen en probeert vanuit het raam van de logeerkamer een glimp op te vangen. Een verschoten spijkerbroek en een T-shirt van een motorrace, lang blond haar, op verschillende lengtes vastgebonden in een staart en bovenop wat korter en losser. En ze ziet een stukje baard; dat was er de vorige keer nog niet.

Mmm, toch maar even naar beneden.

Ze loopt naar de openstaande voordeur.

‘Komen jullie binnen voor koffie?’

Hij draait zich naar haar om en ze kan met moeite haar gezicht in de plooi houden. Hij is ouder geworden, maar ook mooier. Met al dat haar ziet hij er bijna leeuwachtig uit; een vleugje hillbilly en een toefje glamrock. En die ogen... is het nu grijs met groen, of andersom?

Ze kijkt er ongehoord lang in.

Er speelt een geamuseerde plooi om zijn mond.

Het komt van twee kanten, zo te zien.

Ze serveert braaf koffie met een koekje en besluit de mannen verder niet te storen. In plaats daarvan gaat ze een flink eind wandelen met de hond. Er waait een luchtige lentebries onder een fris zonnetje; even afkoelen kan geen kwaad.

Bij terugkomst ziet ze met een spijtige blik dat hij aanstalten maakt om te vertrekken.

‘Nou, superbedankt alvast. Denk je dat het allemaal gaat lukken?’

Hij kijkt haar aan en lacht een spottend lachje, draait zich om en loopt met haar man naar de deur.

Ietwat verward besluit ze er verder geen aandacht aan te schenken. Ze heeft tenminste nog een keer in die mooie ogen kunnen kijken. En dat spottende... ach, hij zal me wel gewoon een tuthola vinden.

Een paar weken later is het zover. Het zand wordt geleverd en er ligt een enorme berg voor de deur. Vrienden van haar man komen de kruiwagens sjouwen die René met zijn graafmachine volgooit. Ze gaat van tijd tot tijd even op straat kijken en het valt haar op dat de vrouwen die in de buurt lopen aardig gecharmeerd lijken te zijn.

Jong of oud, het maakt niet uit; hij windt ze allemaal om zijn vinger. Met een paar woorden en een ondeugende blik gaan ze stuk voor stuk voor de bijl. Hun tred lijkt lichter, ze lachen net iets te luid en lokken worden uit hun gezicht gezwiept. De buurvrouw aan het eind van de straat is al vijf keer langsgelopen.

Zo knap is-ie toch ook weer niet.

Ze serveert soep met broodjes voor de lunch en het gaat erin als koek.

Heb ik tenminste niet voor niets de hele ochtend in de keuken gestaan.

Het diner bestaat uit gebakken aardappelen en drumsticks, met een uitgebreid salade- en fruitbuffet. Als toetje een chocolade-ijsje. Ondanks de eenvoud ziet ze dat hij onder de indruk is. De rest heeft meer oog voor het bier.

Toen hij eenmaal had opgeschept, volgden er meer. Het was een duidelijk gebaar, zodat ze niet met het eten bleef zitten.

Lief.

Ze schept zelf als laatste op en moet toegeven dat het echt goed gelukt is. Ze zit aan de kleine tafel, op een afstandje van de mannen, en houdt hem nauwlettend in de gaten. Hij maakt een ontspannen indruk, neemt een slokje, draait een sjekkie en vertelt verhalen in zijn sexy accent, doorspekt met flarden uit andere talen.

Hij staat op om nog een ronde te halen en schenkt haar in het voorbijgaan een bewonderende blik.

Hebbes!

De liefde van de man gaat door de maag, dat blijkt wel weer.

Ze is in de keuken aan het opruimen wanneer de mannen één voor één binnendruppelen om haar te bedanken voor het eten. Hij komt als laatste. Ze heeft hier en daar de sfeerverlichting al aangemaakt en het ziet er uitnodigend uit. Ze voelt zich de perfecte huisvrouw en vindt het heerlijk om voor zo’n groep mannen te koken.

‘Ik wilde je even bedanken voor de goede zorgen.’

Hij kijkt haar aan en steekt zijn hand uit. Voor ze het weet, trekt ze hem naar zich toe om hem te kussen. Op de wang, dat wel, maar hij is gevleid, dat kan ze zien.

‘Heel graag gedaan.’

Hij ruikt heerlijk naar een mengeling van zand, rook en mannenlucht en ze zou hem het liefst bespringen. Dat kan natuurlijk niet, en bovendien verwacht ze dat hij daar te fatsoenlijk voor is. Maar haar fantasie is vandaag weer rijkelijk gevoed.

Haar man is ook tevreden. Een gezellige dag met zijn maten gehad, het vrouwtje heeft lekker gekookt én ze zijn mooi opgeschoten met het werk.

Dus iedereen blij.

De zaterdag erop gaat het werk verder. Wanneer ze laat in de ochtend thuiskomt met de boodschappen, ziet ze haar man en René achter in de tuin druk in gesprek.

Ze zet haar tassen op het aanrecht en loopt naar hen toe. Ze onderbreekt hen niet en wacht op een geschikt moment om iets te zeggen.

Haar schaduw valt net naast hem en hij merkt het.

Zijn houding verstrakt.

Hij weet dat ik achter hem sta...

‘Hallo.’

Hij draait zich om en mompelt iets van een groet in haar richting.

‘Jeetje, wat zijn jullie al ver!’ complimenteert ze.

‘Het klopte precies met het zand en ik kan lekker doorwerken omdat de jongens snel de stenen laden.’

Hij kijkt haar voldaan aan.

‘Nou, perfect. Ik duik gauw de keuken in zodat jullie geen honger hoeven te lijden.’

Stiekem is ze teleurgesteld. In dit tempo zal er geen sprake zijn van een gezamenlijk diner. Dan maar een uitgebreide lunch.

Laat ik als extra nog broodjes hamburger en fruit serveren.

De sfeer is anders dan de week ervoor en ze merkt dat ze rusteloos is. Ook merkt ze dat hij haar telkens in de gaten houdt wanneer ze buiten komt. Heel slinks.

Waar gaat dit heen?

Kon ze maar even een sigaret roken tegen de onrust. Maar dat zou niet eerlijk zijn tegenover haar man. Ze heeft hem haast gedwongen om te stoppen en dan zou zij zelf gaan roken?

‘Ik moet even naar de stad voor afdekzeil en ik geef de jongens meteen een lift naar huis,’ hoort ze haar man zeggen.

Dit is mijn kans.

Haar man is de deur nog niet uit of ze staat al met René’s shag in haar handen. Hij grijnst en gaat onverstoorbaar verder met zijn werk.

Ze pakt ook een biertje uit de buitenkoelkast en gaat op het muurtje zitten in het deel van de tuin waar hij aan het werk is.

Ze geniet van haar stiekeme actie en ook van het uitzicht.

De eerste trekjes van de sigaret bezorgen haar het welbekende duizelige gevoel dat je krijgt wanneer je bent gestopt en er dan toch weer eentje opsteekt. Ook merkt ze direct de invloed van het bier.

Gevaarlijk.

Ze blijft achter haar grote zonnebril zitten kijken en langzaam begint zich een fantasie in haar hoofd af te spelen.

Hij zou naar haar toekomen en haar meenemen naar zijn graafmachine in de schaduwhoek van de tuin, uit het zicht. Dan zou hij haar galant helpen instappen en haar laten knielen op de zitting. Haar billen naar achteren, haar armen omhoog, haar handen tegen het raam.

Hij zou haar in haar nek kussen en ze zou zijn baard voelen.

Ze voelt het nu al kriebelen.

Maar niet in haar nek, pfff.

Dan zou hij haar rokje omhoog schuiven, haar even aanraken met zijn hand en constateren dat ze al zo nat was dat hij hem zonder moeite naar binnen kon schuiven.

En dan lekker hard neu—

‘Waar zit jij allemaal aan te denken?’

Van schrik gilt ze en schopt haar biertje om. Er vormt zich een stroompje tussen haar voeten.

Voortijdige ejaculatie.

‘Eh... nergens aan. Hoezo?!’ roept ze moedig terug.

‘Je keek wel héél tevreden voor iemand die nergens aan denkt. Ben benieuwd hoe je kijkt als je wél ergens aan denkt.’

Lachend om zijn eigen grap draait hij zich om en gaat weer verder.

Ze raapt het flesje op, steekt plagerig haar tong uit en zet koers naar binnen.

In de spiegel in de gang ziet ze haar knalrode hoofd.

Wordt vervolgd?

Delen

Na de dienst liep ze recht in zijn armen. Hij hield haar vast, condoleerde haar op troostende toon en zei: ‘Ik was jouw eerste liefde, met mijn lange krullen, weet je dat nog?’
‘Ja’, snikte ze en zo bleef ze een tijdje staan, met zijn armen om zich heen. Hem hier te zien bracht een aangenaam gevoel van voorbije jaren teweeg.

Ze was als kind altijd bij haar opa, vanaf het moment dat ze kon lopen. Ze was opgegroeid in de garage, mocht mee op de taxi en liep rond in een overall met klompjes aan haar voeten. Ze was meer een jongetje dan een meisje geweest en zat altijd onder de zwarte vegen van de werkplaats. Iedereen liep met haar weg, maar zij had één grote favoriet: Hidde.

En hier was hij dan, nog steeds met zijn armen om haar heen en ze was in één klap terug in het verleden. Hij rook zelfs naar vroeger, naar mannenlucht en garage. Nu drong het verlies van haar opa pas echt goed tot haar door en de tranen liepen over haar wangen. Hij veegde ze weg en keek haar vertederd aan. ‘Het is goed zo, je opa heeft een mooi leven en een mooie dood gehad.’

Zijn lange, donkere krullen hadden plaatsgemaakt voor een kort, grijs kapsel dat hem niet misstond. Waarom heb je in godsnaam je haar afgeknipt, ik mis je krullen!

Hij gaf haar een gevoel dat ze niet kon plaatsen. Het leek zoveel meer dan de kleine meisjescrush van vroeger… De felblauwe ogen en vriendelijke lach… de klank in zijn stem… het wekte verlangen bij haar op. Was hij echt mijn eerste liefde…?

Ze had hem zien praten met haar man, dezelfde leeftijd, ook krullen en allebei knap. Ze mijmerde dat, als het anders was gelopen, ze weleens met hem getrouwd had kunnen zijn. Wat waren dit nou voor gedachten, ophouden!

Ze logeerden die avond in het huis van haar opa. Het werd een gezellig afscheid met de naaste familie; er werd gegeten en gedronken, oude foto’s bekeken en herinneringen opgehaald. Hidde had gelijk gehad, opa had een prachtig leven gehad en het was goed zo. Jammer dat hij er niet bij was vanavond.

De klok sloeg elf en de familieleden keerden langzaam huiswaarts. Ze dronk nog een afzakkertje met haar man en ze liepen samen de trap op. Dit huis, wat had ze hier fijne herinneringen. De tijd leek stil te hebben gestaan en de geur van sigaren zou vast altijd blijven hangen.

Ze kropen het grote bed in en haar man leek al snel niet meer wakker te krijgen. Zijzelf bleef nog even nadenken over de afgelopen dag en schrok uiteindelijk wakker uit een onrustige slaap.

Wat is dat voor geluid, het lijkt de keukendeur wel… Een oud maar bekend gevoel maakte zich van haar meester; ze was vroeger bang geweest als ze hier alleen was, als haar opa van huis was. Maar nu ben ik groot.

Ze stapt uit bed en gaat voorzichtig naar beneden. Ze weet precies welke treden van de trap ze moet ontwijken en eenmaal beneden schijnt er licht onder de keukendeur. We zijn vergeten af te sluiten! Haar hart klopt in haar keel en ze duwt de deur een stukje open. Zacht gekraak.

En daar zit hij, met zijn hoofd in zijn handen en zijn rug naar haar toe. Waarom doet hij nu niets, hij moet de deur toch gehoord hebben? Ze gaat naast hem aan de ronde keukentafel zitten en ziet dat zijn gezicht nat is van de tranen. Het ontroert haar.

‘Je weet het niet meer, hè’, hoort ze hem zeggen. Waar heeft hij het over. ‘Je weet niet meer dat wij samen de nacht hebben doorgebracht.’

Omg, nee dat weet ik niet meer.
‘Wat bedoel je nou, je maakt me nerveus, wanneer dan?’

Ze begint koortsachtig na te denken. Het moet die ene keer geweest zijn. Hij logeerde hier een nacht, opa was van huis en ik logeerde hier vanwege dat festival. Het was behoorlijk laat geworden die avond en ze weet nog vaag dat ze thuisgekomen is. Ze sloeg haar hand voor haar mond. Ik werd wakker op de logeerkamer omdat ik bij hem ben gaan liggen…

‘Er was niemand meer ’s ochtends, maar het rook naar man en naar seks… ik dacht dat ik iemand mee had genomen ’s nachts… ik had nooit kunnen bedenken dat jij het was. Ik wist niet dat je op die manier naar me keek?!’

‘Luister, vroeger was je mijn kleine meisje, maar je bent uitgegroeid tot een bloedmooie vrouw. Ik wist niet hoe ik het had toen ik je weer zag na al die tijd.’

‘Toen je ’s nachts thuiskwam, was je behoorlijk in de bonen en kwam je naast me liggen, heel erg dicht naast me liggen. Je pakte me vast en ik was verloren. Ik had niet moeten toegeven, maar ik kon je niet weerstaan.’

‘Ik heb spijt dat ik weg ben gegaan, ik was in paniek, ook vanwege je opa. Ik kon het gewoon niet maken, met jou naar bed gaan. Maar ik heb me zo vaak afgevraagd hoe het was gelopen als ik was gebleven. Het voelde goed met jou, misschien…’

‘Misschien wat?’

‘Misschien waren wij wel samen geweest dan.’

‘Ben je gelukkig?’

‘Ja, heel gelukkig. En jij?’

‘Ook. Ik heb een leuke Noorse getrouwd, ze lijkt wel wat op jou nu ik je zo zie.’

Hij glimlachte bedroefd. Ze bleven een tijdje zwijgend zitten tot hij opstond en een laatste blik door de keuken liet gaan. De keukenkastjes nog altijd donkergroen en de door rook vergeelde gordijnen nog altijd blauw gebloemd.

‘Het boek is gesloten, het is voorbij. Prachtige jaren met je opa gehad, zoveel geleerd van die man, zoveel mooie herinneringen.’

‘Ik ben blij dat ik je gezien heb, nu kan ik het afsluiten. En sorry als ik je aan het schrikken heb gemaakt, maar de deur was niet op slot en het keukenlicht brandde, ik hoopte je hier aan te treffen.’

‘Ik ben hier.’

Daarop nam hij haar gezicht in zijn handen en kuste haar, teder en lang.

Dit was het dan.

‘Ik loop met je mee naar de deur.’

Ze maakte zich los uit zijn armen. Hij knikte. Een laatste kus en een innige blik voor hij in de nacht verdween.

Inmiddels doodmoe, en ook aangenaam verward, ging ze naar bed en viel in slaap. Ze droomde over een nacht toen ze terugkwam van een festival en bij een knappe vreemdeling in bed kroop.

Hoe ze heel dicht tegen hem aan bewoog en hoe ze zijn warme, naakte lichaam verkende. Hij stribbelde tegen, heel eventjes maar, en liet toen toe dat ze hem verleidde. Eerst met haar handen, daarna met haar mond. Ze draaide met haar rug naar hem toe, duwde haar billen tegen zijn kruis en langzaam nam ze hem in zich.

Ze ontwaakte even, zo opgewonden was ze, en voelde dat ze vochtig was. Ze bracht haar hand tussen haar benen en maakte het stilletjes genietend af.

Ter plaatse pakte ik per ongeluk een slokje van een gewoon biertje in plaats van de zojuist gekochte 0.0.

Ik hoorde mezelf ‘o jee’ zeggen en meteen maakte het gebruikelijke gevoel van dat eerste slokje zich van me meester. Toch wel lekker.

De andere mensen rond de tafel keken ietwat ongemakkelijk en waarschijnlijk dacht iedereen hetzelfde. Ik heb voor de vorm het flesje 0.0 opgedronken, maar wist toen al dat de volgende een ‘normale’ zou zijn.

Even gewacht tot de anderen vertrokken waren, op mijn man na, en toen maar weer eens lekker ouderwets aan het bier. Het was er de gelegenheid voor, toch?

Nu wilde het toeval dat ik in een kast een slof sigaretten vond. Geen pakje, nee hoor, meteen een slof. Het roken heb ik toen ook maar weer opgepakt.

Verder kwam ik nog drie flessen van mijn lievelingsdrank tegen. Wat een geluk, dacht ik toen nog.

Onderweg hiernaartoe had ik mijn kinderen verteld dat dit verdrietige gebeuren geen reden was voor mama om naar de fles te grijpen. Ik was er hartstikke klaar mee en dat zou niet veranderen. Bovendien wilde ik ze laten zien dat je verdriet veel beter zonder kunt verwerken. Anders pauzeer je het alleen maar.

Mijn man vertelde de volgende dag dat hij wist dat dit zou gaan gebeuren; de kinderen reageerden in koor: ‘wij ook’.

Eenmaal weer thuis, met een dagenlange, verschrikkelijke kater na die allerlaatste dag, waren er nog wat sigaretten voorhanden. Als die op waren, zou ik daar ook weer mee stoppen.

Nu hebben we al een kleine week huwelijkse stopcrisis achter de rug en lijkt het langzaam weer beter te gaan.

Ware het niet dat ik gisteren een sigaret, of drie, van bezoek heb gebietst. En zojuist een pakje heb gehaald.

Ik vind het ongelooflijk dat een mens zo zeker kan zijn van zijn zaak, overtuigd onthouder, en dat al een jaar, en er dan toch weer in trapt.

Ik weet nog dat ik in mijn ‘about’ op dit platform vermeldde dat dit stopgebeuren in eerste instantie mijn niche zou worden, maar dat ik het helemaal niet interessant meer vond; het was immers mijn nieuwe normaal.

Nou, dat is wel zo, en ik ga er zeker geen woord te veel aan vuil maken, maar dit wilde ik toch even delen.

Op naar een nuchter vervolg. Amen.

Vervolg:
Op de dag dat ik het pakje sigaretten aanschafte, heb ik besloten om de drank die ik nog thuis had liggen allemaal op te drinken.

Omdat, als ik een gigantische kater zou hebben, het makkelijker stoppen is. Ik weet het uit ervaring. Mooie smoesjes natuurlijk, maar het is gelukt.

Na een rampzalige katerweek, plus de rouw die nu stevig begint door te breken, heb ik het gevoel dat ik weer op de goede weg zit.

Mijn visie ten opzichte van drank en sigaretten is onveranderd en ik wil het niet meer. Ik heb me het afgelopen jaar zo goed gevoeld, dat pure gevoel, zo moet het gewoon zijn.

Dus.

Abonneer nu

‘Mag ik een thé complet alstublieft?’ Ze kijkt over het water naar de oude treurwilg. En naar de kruidenkas die ernaast staat. ‘Kom eens mee’, had hij gezegd. Ze was hem gevolgd naar de kas, waar hij haar verschillende kruiden liet zien. Ze keek er even aandachtig naar en toen kuste hij haar. Haar wangen beginnen te gloeien bij de herinnering en ze pakt dromerig een bonbon.

In het begin was ze het kneusje van de bediening geweest. ‘Kun jij nou helemaal niks?’ en ‘Waarom had ik jou ook alweer aangenomen?’ De manager nam geen blad voor de mond. ‘Dit moet echt beter worden, anders is het einde oefening.’

‘Maak je niet druk, hij heeft toch niet genoeg mensen en ik help je wel.’ Ze was haar jonge collega dankbaar en het duurde niet lang of ze was een waardig lid van de bediening. ‘Ik begin het hier zowaar leuk te vinden’, lachte ze bij de borrel na werktijd.

De volgende dag bleef de blonde chef om haar heen draaien. ‘Hoe oud ben jij eigenlijk?’ Ze hoorde zichzelf 34 zeggen (terwijl ze 36 was), een stuk ouder dan hem. ‘Ik vind die andere knapper’, aldus de jonge collega. ‘Mooi, dan hebben we allebei wat’, grinnikte Romantica en liet zich de aandacht welgevallen.

Op een dag nam een uitgelaten groep wandelaars plaats op het terras. ‘Mevrrrouww’, lalde de lolbroek van het stel, ‘mag ik asssjeblieft negen bitterballen in plaats van acht? Ik vind dat een leuker getal en klant isss koning.’ Ze lachte. ‘Ik ga mijn best voor u doen’, en ze liep de keuken in. ‘Voor die groep een gemengd bittergarnituur graag en één portie bitterballen met negen stuks.’ ‘Belachelijk’ en ‘daar beginnen we niet aan.’ Ze nam het gezicht van de chef met het donkere haar in haar handen en keek hem diep in zijn ogen. ‘Wil je dit alsjeblieft voor me doen, alsjeblieft?’ En toen gebeurde het: zijn boze blik verried een bewustwording, een verlangen, en alles stond een moment stil.

Het was alsof de blonde chef de verschuiving had opgemerkt; hij liet vanaf die dag geen kans onbenut om Romantica voor schut te zetten. ‘Loop eens door, met die ouwe reet van je’ en ‘ik weet wel wat jij wilt, maar hij wil jou niet hoor.’ Het gezicht van de donkerharige chef sprak boekdelen, maar hij zweeg. Ze waren nu eenmaal maten, door dik en dun. Ze kwamen van de andere kant van het land en waren samen door het bedrijf ingehuurd als frisse wind voor de ingedutte keuken. Dit maakte dat ze inpandig verbleven. En er bijna altijd waren.

‘Ik pak even wat te drinken.’ De blonde chef liep de pantry in en schonk een pitcher vol gin-tonic. ‘Het is pas acht uur, ik denk niet dat dit de bedoeling is.’ ‘Jij bent hier vast niet aangenomen om te denken, wel?’ Hij vertrok met de buit naar de keuken. Niet veel later kwam de andere chef de pantry in en keek haar onderzoekend aan. ‘Gaat het?’ ‘Nee, ik ben je maat behoorlijk zat.’ ‘Hij kan moeilijk zijn, maar heeft een klein hartje hoor’, zei de chef vergoelijkend. ‘Je schort zit los trouwens…’ Hij begint het vast te maken en trekt haar gevaarlijk dichtbij. Ze blijven even zo staan en ze voelt de spanning tussen hen; haar hele lijf lijkt geladen. Ze draait zich om en kijkt hem recht in zijn bruine ogen aan. Hij kust haar vluchtig op haar mond en verdwijnt weer naar de keuken, haar in vuur en vlam achterlatend.

De borrels beginnen steeds vroeger, waardoor de sfeer steeds grimmiger wordt. ‘Ik heb ergens anders gesolliciteerd en ben aangenomen’, vertrouwde ze haar jonge collega toe. ‘Dan ben je niet de enige, de chefs houden het ook voor gezien. Ik ben bij de blonde blijven slapen na het uitgaan, toen de knappe naar z’n meisje was.’ Dat de jonge collega met de blonde had aangehaakt was prima, zijn focus was in ieder geval van haar af. Maar de donkerharige en een meisje… dat stak even. Ach, wat had ze gedacht; ze was twaalf jaar ouder dan hem, het had nooit serieus kunnen worden.

Het werd niet uitgesproken, maar iedereen wist dat er iets gaande was tussen haar en de chef. De spanning als ze samen in één ruimte waren was duidelijk voelbaar. De jonge collega zag ze een keer naar elkaar kijken. ‘Jezus, jullie zijn zó verliefd op elkaar!’ Twee rode hoofden en ze durfden amper nog een woord te wisselen. Niemand schonk er verder aandacht aan.

De spanning was elektrisch, op het waanzinnige af. Als ze elkaar rakelings passeerden, hielden beiden de adem in. En god, wat wilde ze hem graag aanraken. Als ze in zijn ogen keek, was ze verloren… die zachte, bruine blik met zijn lichtgevende, iriserende rand… wat zou ze hem graag beter leren kennen. Ze luisterde altijd als hij met iemand anders in gesprek was en ze vond zijn accent leuk. En nu was het bijna afgelopen. Ieder zou zijn eigen weg gaan en ze zouden elkaar nooit meer zien.

Op haar laatste dag was de blonde chef niet aanwezig en dat stemde haar hoopvol. Het werk verliep soepel en ze zou na de borrel stiekem naar het verblijf van haar donkerharige chef gaan. Ze wist niet precies waarom, maar hij had het gevraagd na die kus in de kruidenkas. De borrel verliep gezellig en de jonge collega wist bijna roet in het eten te gooien. ‘Wil je me zo even thuis afzetten? Ik heb geen vervoer.’ Even werd er een heimelijke blik gewisseld. ‘Ehm ja, oké.’ ‘Ik loop wel even met jullie mee naar de auto.’ Hij gaf haar een stiekem tikje tegen haar billen, wat in haar beleving een zweepslag had kunnen zijn.

Ze weet niet hoe snel ze weer richting het smalle weggetje moet rijden; haar hart klopt in haar keel. Ze parkeert haar auto uit het zicht en loopt over het pad naar het bijgebouw. Daar ziet ze een silhouet in het zwakke schijnsel van het licht… het is hem, onmiskenbaar: brede schouders boven een smal middel, met armen die nét iets te lang lijken voor zijn lichaam, en de handen met de lichtbehaarde, lange vingers. Ze ziet het randje om zijn irissen oplichten als ze dichterbij komt.

‘Ik moet je iets vertellen.’
‘Ik weet het, we praten niet zoveel hè’, lacht ze een beetje onbeholpen. ‘Gaat het over je meisje?’
‘Ik ben verliefd op haar, maar ben ook verliefd op jou. Nu is het zo dat ik met haar toekomstplannen heb gemaakt, wat ik echt zie zitten, maar toen kwam jij hier werken en wist ik het gewoon niet meer. Ik moest je kussen, die paar keer, en ik wil nog veel meer met je doen. Daarom heb ik je hierheen gevraagd. Om één keer de nacht met me door te brengen, ondanks dat ik met haar verder ga. Vind je dat oké?’

Ze grijpt de voorkant van zijn spijkerbroek en trekt hem naar zich toe. ‘Dat vind ik heel oké.’

Ze kussen hartstochtelijk en alles wat ze nooit uitgesproken hebben wordt nu zonder woorden verteld. Ze weet dat dit haar hartje pijn gaat doen, maar ze wil het. Al maandenlang. Ze glijdt met haar handen over zijn brede schouders en daarna over zijn buik. Strak maar zacht, en precies genoeg behaard, zucht. Ze maakt voorzichtig zijn broek open en is verrast door de omvang en hardheid die haar tegemoetkomt. Ze neemt hem in haar mond en zuigt hem langzaam richting hoogtepunt. Hij proeft ziltig, een beetje als haarzelf, lekker. Ze voelt aan het spannen van zijn lichaam dat hij bijna komt en besluit het nog even uit te stellen. Ze laat hem uit haar mond glijden en neemt hem tussen haar benen. Ze begint langzaam te bewegen en al gauw vinden ze het ritme dat voor de ontlading zorgt, hun lijven vloeiend in elkaar en duizelig van geluk.

Ze kussen een laatste keer, hongerig, bedroefd, en ze kleedt zich aan. Hij blijft naar haar kijken tot ze tussen de zacht bewegende gordijnen van de openstaande deur verdwijnt. ‘Vaarwel.’ En zo loopt ze in de voorjaarsnacht over het pad, verdrietig verliefd, met natte wangen en een ziltige smaak in haar mond.

Delen

Hoe dit tot stand gekomen is? Het is lente, ik kreeg de kriebels en bedacht dat ik zelf nog altijd een hopeloze romantica ben. Ondanks dat ik lang en braaf getrouwd ben.

Stof tot schrijven genoeg. Ervaringen lekker combineren met fictie en het verhaal laten lopen zoals ik het wil. Leuk voor de crushes die ik nog steeds af en toe heb. Helemaal niks mis mee; een beetje fantaseren kan geen kwaad.

De liefde heeft me vaak te pakken gehad. Het is natuurlijk niet altijd gelopen zoals ik het voor me zag, maar nu heb ik de volledige artistieke vrijheid om Romantica te laten doen wat ze wil. Is dat niet prachtig?

Vroeger was ik verliefd op de vriend van mijn broer. Ik was een jaar of twaalf en schreef dagboeken vol. Als ik ze nu teruglees, denk ik: omg, het schaamrood op mijn kaken. Maar ook wel schattig.

Ik ben altijd op zoek geweest naar liefde en verliefdheid, dat jongens alleen maar seks wilden vond ik waardeloos. Ik wilde romantiek. Toen ik wat ouder werd, maakte ik me de kunst van het verleiden meester. Daar was het me om te doen, zo bleek, dat vond ik beter dan de daad zelf. Daar heb ik pas veel later, met het juiste gezelschap, van kunnen genieten.

Maar het verleiden zit erin. Dus slaat mijn hoofd nog steeds op hol, en veelal zodra het lente wordt. Een blik is nooit zomaar een blik en een toevallige aanraking bestaat niet. Complete scènes verschijnen als een film in mijn hoofd en ik ga er een poosje lekker op. Tot het weer voorbij is.

En zo kom ik aan mijn voorlopige genre. Tadaa. Perfect om te oefenen.

Ik lees graag verhalen met een aardig stukje romantiek erin en kan er enorm van genieten als het zo geschreven is dat ik HET gevoel krijg; zo’n verlangend gevoel in mijn buik. Dus zonder termen als ‘kloppend lid’ en ‘zijn heetheid’ en weet ik wat nog meer. Oh, en ‘burning loins’ (Friends, The One With Rachel’s Book, hahaha).

Ik merk een soort creatieve bevlogenheid sinds ik ermee bezig ben. Ik schrijf iedere dag een beetje, lees het over, corrigeer en herschrijf. Soms moet ik me bijna losrukken van het scherm, omdat ik ook nog andere dingen doe: werk, huishouden, etc.

Het geeft me het gevoel dat ik schrijver in wording ben. Dat voelt goed.

Het is handig om uit mijn eigen ervaringen te putten, zo heb ik al een gedeelte van het plot. En kan ik het nog eens fijn herbeleven, zucht. De rest ontspruit als vanzelf.

Lang leve de romantiek en het fantasierijke brein.

Delen

Gauw omdraaien, anders zou de tweede les ten einde zijn en zou ze niet meer naar binnen kunnen. Het pand ging daarna dicht.

Ze reed weer in de richting van de sporthal. Het was al een poosje donker, toch waren er nog slierten rood aan de horizon. Het was een zonnige dag geweest en ze had zelfs even op het ligbed buiten gelegen. Met een beetje fantasie en haar ogen dicht was het al zomer geweest.

De auto kwam tot stilstand toen de tweede groep naar buiten kwam. ‘Zijn Lex en Astrid nog binnen?’ vroeg ze gejaagd. ‘Ik ben m’n telefoon vergeten.’ Ze liep vlug de trap op en zag dat in de zaal nog licht brandde.

Het was een sportzaal als zovele; een blauwe gietvloer met gekleurde lijnen erop, touwen en ringen aan het plafond en hier en daar een basket.

Achter in de zaal stond Lex. Ze liep op hem af. Hij deed z’n trainingsvest uit en stond in een nauwsluitend, wit T-shirt aandachtig een stapel papieren te bekijken .

Even bleef ze naar hem staan kijken en bedacht wat hij er fit uitzag.

Hij was een stuk ouder dan zij, maar aantrekkelijk. Wat het precies was wist ze niet, maar ze was als gebiologeerd. Zijn lengte was gemiddeld, hij was iets groter dan zij en had een dikke, weerbarstige bos wit haar en dito baard. Wild, maar verzorgd. Geen extreme spierballen, maar een strak en pezig lijf. Perfect eigenlijk.

Ineens keek hij op. Ze voelde zich betrapt, ze had staan staren. ‘Hé, wat doe jij hier nou?’ De normaalste vraag van de wereld, gezien de omstandigheden, maar de manier waarop hij naar haar keek maakte haar onrustig. Had ze ook zo naar hem gekeken? Het moest haast wel.

‘Ikke… uhh, mijn telefoon’ en wees verbluft naar de kast, waar inderdaad haar toestel lag. Hij pakte de telefoon en gaf hem aan haar, waarbij hun vingers elkaar vluchtig raakten. Een gevoel alsof ze in een achtbaan zat. Wat was dit nou?

Ze keek naar hem op en weer die blik, alsof hij door haar heen keek. Een lachje speelde om zijn lippen. ‘Je hebt het goed gedaan vandaag.’

Dit was wat ze wilde horen. Ze was lang uit de running geweest wegens een blessure en het herstel ging traag.

Alle lof ging aan haar voorbij en ze was boos en jaloers geweest. Klagen wilde ze niet, dat was zwak, maar het plezier was er flink af.

Sinds een paar trainingen voelde ze zich weer beter en fitter.

Dit gevoel omtrent Lex was nieuw echter. Was dit een onbewuste crush op de trainer en was daar de jaloezie uit voortgekomen?

Ze denkt terug en herinnert zich een keer dat ze hem in een houdgreep moest houden tijdens een oefening. Mmm, ja, toen ging ze toch wel dicht met haar lijf tegen het zijne.

En die keer dat hij haar iets liet zien door een tekeningetje met zijn vingers aan de binnenkant van haar arm te maken… Ging er toen ook niet een aangename rilling door haar heen?

Het zou vroeger wel bij haar gepast hebben. Ze was altijd een behoorlijke flirt geweest en had het verleiden als een kunst beschouwd.

Maar die dagen waren toch voorbij? Ze was gelukkig getrouwd en haar echtgenoot wist dat hij een ondeugende meid aan de haak geslagen had. Ze was hem overwegend trouw geweest, op wat dronken kussen na. De gedachte flitste in een nanoseconde aan haar voorbij, tot ze weer in de groenblauwe ogen van de trainer keek.

‘Waar is Astrid eigenlijk?’

‘O, die is wat eerder vertrokken, dus we hebben het rijk alleen,’ grapte hij met een kwajongensachtige trek om zijn mond.

‘Ik spring even snel onder de douche en dan lopen we samen naar buiten, goed? Het is al donker en ik zie je niet graag alleen over straat gaan.’

‘Ja… ik… oké.’ Ze draaide wat doelloos rond en hoorde hoe de douche begon te lopen.

De deur van het kleedlokaal stond open en ze kon een beetje naar binnen kijken. Net genoeg om het water te zien dat over de zandkleurige tegels bewoog.

Al luisterend naar de bewegingen die hij maakte vormde zich langzaam een beeld in haar hoofd van hoe hij er naakt uit zou zien. Het water dat langs zijn lijf glijdt… schuim over zijn billen…

Wat als hij zou vragen of ze naar hem toe kwam, en zij haar kleren langzaam uit zou trekken en ze samen onder het hete water zouden staan, en hij haar aan zou raken…

Weer dat achtbaangevoel. Het ging van haar borst naar haar buik en lager. O god, kon ze zichzelf maar even aanraken, even ontladen. Maar wat als ze betrapt werd, als hij het zou zien?

Ze kon wel raden wat er dan zou gebeuren, gezien de blikken waarmee ze elkaar hadden bekeken. Ze durfde niet. Te riskant.

De douche werd dichtgedraaid en niet heel lang erna verscheen hij in de deuropening.

‘Ik ben er klaar voor, kom!’

Grapje zeker…

Hij knikte met z’n hoofd naar de uitgang en sloeg z’n arm om haar heen. Op een neutrale, vriendschappelijke manier. Had ze zich het dan allemaal verbeeld?

De schuifdeur ging open en de avondlucht kwam hen fris en verwachtingsvol tegemoet. Het rook naar ontluikend voorjaar.

Zijn arm gleed van haar schouder, hij pakte haar hand en liet haar een pirouette naar buiten draaien.

Hij trok haar even naar zich toe en zei zacht in haar oor: ‘Blij dat je er weer echt bent.’

Ze voelde zijn warme adem in haar oor en rook zijn geur, iets mannelijks… opwindend.

Het maakte dat ze hem wilde kussen. ‘Tot overmorgen,’ zei ze haastig en liet zijn hand los waarop ze in de auto stapte.

Hij bleef naar haar staan kijken tot haar auto uit het zicht was. Haar hart bonsde in haar keel…raam open, frisse lucht…zuurstof!

Het was een behoorlijke tijd geleden dat ze zich zo gevoeld had.

Ze had wel eens een mini-crush hier en daar, maar dat was op afstand of in gedachten. Dit kwam verraderlijk dichtbij.

Niet onaangenaam, vond ze en ze voelde een lichte sensatie. De verleidster in haar leek wakker geworden.

Eenmaal thuis legde ze haar spullen alvast op de trap. ‘Wat ben jij laat,’ merkte haar man op. ‘En wat zie je er blozend uit. ’Hij moest lachen. ‘Is er iets wat je me wilt vertellen misschien?’

Ze deed het verhaal in beknopte versie uit de doeken terwijl ze samen naar boven liepen. De oude houten trap kraakte onder hun gewicht en het geluid deed haar denken aan hoe het in de slaapkamer kon kraken.

Ze was niet te verlegen om haar douchefantasie met hem te delen, omdat het hem zomaar op zou kunnen winden. Ze had zin, veel zin. ‘Wat ben je weer een stoute meid,’ zei hij ondeugend. ‘Kom maar eens gauw hier, dan zullen we jou die grappen eens afleren.’

Gewillig liet ze zich naar hem toetrekken en voelde al dat hij groot en hard was. Ze zuchtte genietend en liet zich op haar buik op het kingsize bed rollen.

Hij spreidde haar benen en begon kundig vanaf haar enkels langzaam naar boven te werken. Hij raakte de binnenkant van haar benen afwisselend met zijn handen en lippen aan. Hunkerend naar meer liet ze hem zijn gang gaan.

Krijg ik toch nog mijn ontlading, dacht ze met een mengeling van tevredenheid en verlangen.

Toen hij eenmaal in haar was, en ze zich overgaf aan het ritme, flitste het beeld voor haar ogen van een stomende douchepartij en doordringende groenblauwe ogen.

Het zorgde onmiddellijk voor haar hoogtepunt, niet lang daarna gevolgd door haar man.

Hij lag voldaan naast haar en ze hoorde zijn ademhaling in slaapmodus gaan. Ze ging tegen hem aan liggen, dacht nog even aan eerder vanavond en verheugde zich op de komende training. Die was zojuist een stuk interessanter geworden.

Langzaam droomde ze weg in een diepe slaap.

Delen

Het is niet zo dat ik de hele tijd op wolken zweef. Ook bij ons bestaat er een dagelijks leven met de bijbehorende onregelmatigheden, maar ik kan me zo ontzettend lekker voelen om de kleinste dingen. Nu lees ik op Substack, jaja, in het Nederlands tegenwoordig, dat ik niet de enige ben. Resonantie is het toverwoord en daar kan ik me hélemaal in vinden.

Afgelopen week heb ik twee lang liggende, vooral níet lopende projecten in twee dagen tijd voltooid. De zolder, het eeuwig durende opruimdrama, en het kantoor, nu mijn creatieve ruimte. Ik zat op een avond wat te scrollen op Marktplaats-gratis en daar vond ik precies het Ikea-slaapbankje dat ik wilde hebben, in perfecte staat. Ik kon het gelijk de volgende ochtend halen. Wat een geluk. Dit moest in het grootste geheim. Het plan was om alles klaar te hebben als de man wakker zou worden na z’n late dienst. Anders stoot ik op een hoop weerstand waar ik geen zin in heb, en uiteindelijk vindt ie het toch mooi. Dit liep even wat anders. Ik kreeg het ding de trap niet op en het moest naar zolder en had z’n hulp toch nodig. Het viel reuze mee. Hij heeft er maar één keer op gescholden en dat ging eigenlijk heel ergens anders over. Het resultaat mag er zijn en de zolder is een oase van orde en rust geworden. Dit was zeker niet gebeurd als ik het bankje niet was tegengekomen.

Het kantoor. Hier heb ik al vaker de indeling aangepast, maar het was het allemaal net niet. Nu wel. Nu is het helemaal het einde en heb ik een creatieve ruimte. Gek dat het kwartje pas zo laat valt. Ineens zag ik het gewoon. Alles wat erin stond naar de kamer ernaast verplaatst, onze slaapkamer. Ik hield al rekening met een nachtje op de bank, niet normaal hoeveel spullen. ‘Goh, wat is deze... uhm kamer leeg ineens’… De oudste kwam even kijken. ‘Ja,’ zeg ik, ‘dit was het kantoor’. Met een ‘oh ja’ en ‘wel meer ruimte zo’ verdwijnt hij weer naar de zolder. Ik ging moedig verder en in vijf uurtjes was het gepiept. Dat voelde heel lekker. Nu kan ik schrijven.

Het maakt me blij dat het zo’n prettig lenteweer is. Er begon net een licht onaangenaam gevoel te knagen, na een prima januari en februari overigens, en toen werd het lente. Het heeft me even moeite gekost om de eerste stappen te zetten, net als die man van de Jumbo-reclame, maar toen ging het los. Fantastisch. Het enige wat me tegenhoudt, of vertraagt, en niet in de goede zin van het woord, is mijn lichamelijke gesteldheid. Is er een dokter in de zaal, hallo? Ik heb al sinds oktober last van, tsja, iets met mijn bekken/onderrug. Daardoor voelt het alsof ik continu spierpijn in mijn billen en bovenbenen heb, met, in geval van zware belasting, steken aan de zijkant. Ook doen mijn handen en borstbeen pijn. Ik ben onder behandeling, maar het herstel, als het zo genoemd kan worden, gaat me veel te langzaam. En weet je wat nu juist heel heilzaam bleek? Skiën. Precies de goede houding. Wat een mazzel ;) En kou voelde ook erg goed.

Kou was vanochtend even het onderwerp van gesprek. Ik was al wakker en was wat aan het scrollen toen ik langzaam beweging naast me voelde. Wat een mooie man is het toch, dacht ik, en ik streelde hem zachtjes over zijn perfecte, precies genoeg behaarde buik, en zachtjes naar onder. Ik voelde meer beweging en hoor hem zuchten. We kussen en zeggen hoeveel we van elkaar houden, en wat een geluk we met elkaar hebben. We waren goed op weg naar een heerlijk wakker worden toen de telefoon ging, bezoek in aantocht. ‘Dan zal ik maar met het ontbijt beginnen,’ aldus de man. We blijven nog even liggen en praten over Antarctica en haar smeltende poolkappen. Dat was in het nieuws geweest. Ik vroeg me af wat nu het verschil was tussen de Noordpool en Antarctica en sloeg aan het Googelen.

Het verschil is dus dat de Noordpool een bevroren oceaan is, omringd door land, terwijl Antarctica een continent is, omringd door oceaan. Verder leven op de Noordpool ijsberen, narwallen en walrussen, en op Antarctica leven pinguïns, zeehonden en walvissen en is het onbewoond. Op de Noordpool leven inheemse volkeren. En de kerstman. Verder is Antarctica vele malen kouder dan de Noordpool omdat die laatste op relatief warm oceaanwater ligt. Ook kwam ik een stukje tegen over dat door het smeltende ijs zeldzame mineralen bloot komen te liggen, wat zowel wetenschappelijke als geopolitieke interesse wekt. En daar gaan we weer… geopolitiek. Zucht.

Het bezoek van mijn man arriveert. Ik besluit me niet in mannenzaken te mengen vandaag en ga er met de hond op uit. Als ik buiten loop ruik ik bloemengeur. Ik kan niet zeggen waar het vandaan komt, maar het is er een moment onherroepelijk. Ik zucht genietend. Nu gaat het allemaal weer beginnen. Door de zon op mijn gezicht denk ik aan hoe het over een poosje weer zal zijn. De warme wind die langs mijn lichaam glijdt, mijn jurkje dat zachtjes opwaait en lange, broeierige zomeravonden. Als ik over het bruggetje naar het stukje bos loop waar ik meestal wandel, danst het licht tussen de geruisloos bewegende takken van de bomen. De bladeren laten nog op zich wachten, maar dat zal niet lang meer duren. Is het nu echt zo anders dan voorgaande jaren, vraag ik me af? Ja, super anders.

Ik resoneer.

Deel Eigen Weg

Nu klopt dat niet helemaal. Ook ik ben weleens ‘slachtoffer’ geweest van een verpeste kerst door een dronk…

Read more

Dan gaat de wekker af…

Het duurt minstens vijf minuten voordat ik helder zie.

En dan moet ik weer naar het toilet.

Daarna ben ik klaar voor de start; ontbijt maken, douchen, aankleden en kinderen uitzwaaien. Mijn dag kan beginnen.

Read more

Aange…

Read more

I’ve realized that being creative is important to me. For now, I’ll need to keep working to make a living, but in my free time I need a creative outlet.

Creativity as My Compass

Halfway through the year, I started writing. Because of that, I discovered other platforms where I can design and create. I simply love making be…

Read more

Read more

Read more

Our oldest, seven at the time, couldn’t have been happier when he received the leg…

Read more

Zo is het niet altijd geweest. Vermoedelijk. Misschien viel het me eerder gewoon niet op. Dat zou kunnen.

Ik heb sterk het gevoel dat…

Read more

Mijn fantasie slaat gelijk weer op hol. In het voorjaar ben ik er een poosje mee bezig geweest om een soort prep-plan in kaart te br…

Read more

It wasn’t always like this. Probably. Maybe I just didn’t notice before — that’s possible too.

I have a strong feeling I pick up on be…

Read more

Read more

Since we’ve lived here, we’ve mostly stuck to the village fair, where the kids lite…

Read more

De benen wilden niet meer, het bekken deed vreemd en mijn rug deed zo idioot veel zeer dat ik gewoon niet door durfde te gaan, uit angst ’m te breken.

Nu had ik een afspraak bij de ort…

Read more